Hayat çizginin gerisinde kaldım görmüyor musun?

Yokluğunu intihar bildim

Tek bir gözyaşınla denizleri kurutan kadın

Saçlarına gülüşlerimi taktım.

Kirpiklerinden düşürdüm hüznü kederi.

Her can deyişinde sızladı,

Sol yanımı saran yaranın yaması

Ve

Ayaklarım kesildi sana çıkmayan yollardan.

Sadece esip geçtiğin toprağını bilemediğin İstanbul-a

Dön desem bilirim yerle bir ettiğin şehrimi,

Hiç acımadan

Yine yeni yeniden kavuracağını…

Gözlerinle boğdum akşamüstlerini,

Sabaha varamadı kuzey yıldızları.

Döküldüler ardından İstanbul sokaklarına.

Rüzgârla savruldu üzerime yapışan aşk şahitleri,

Gecenin karanlığı kar kalacak yalnızlığın seçtiği hayatlara.

Eğer!

Okuyabilseydim gözlerinden kalbindekini

İzin vermezdim

Sol yanımdaki yarayı açıp en değerlimi görmezden gelmene...

Bilseydim!

Yüreğinin karanlığını emanet etmezdim bakışlarını meleklere…

Anlayabilseydim!

Harflerdeki ayrılığı yazmazdım askın m" halini…

Hiçliği öğrenmeseydim ardından,

Nefesime takılmazdı her şeyim.

İlkbaharın tadı dururken damağımda yutkunmazdım sonbaharı ayrılığını selamlarken…

Bilseydim gözyaşlarım deniz olacak ardından,

Akıtmazdım ilk gözyaşımı yolunda.

Bilseydim kanayacağını bileklerimin,

Acı hissini kaybederdim sen gelmeden…

Şimdilerde ise

Vakit vakit geliyor elem hele  ki göz yumuyorsam yokluğuna.

Sorma neden böyle diye...